Εκ Τρίκκης Ορμώμενος

Racin' in the Street

2007-06-19T05:33:00.000+02:00

Capital Centre, Landover, Maryland, 24^th November 1980

I got a sixty-nine Chevy with a 396
Fuelie heads and a Hurst on the floor
She's waiting tonight down in the parking lot
Outside the Seven-Eleven store
Me and my partner Sonny built her straight out of scratch
And he rides with me from town to town
We only run for the money got no strings attached
We shut 'em up and then we shut 'em down

Tonight, tonight the strip's just right
I wanna blow 'em off in my first heat
Summer's here and the time is right
For goin' racin' in the street

We take all the action we can meet
And we cover all the northeast state
When the strip shuts down we run 'em in the street
From the fire roads to the interstate
Some guys they just give up living
And start dying little by little, piece by piece
Some guys come home from work and wash up
And go racin' in the street

Tonight, tonight the strip's just right
I wanna blow 'em all out of their seats
Calling out around the world, we're going racin' in the street

I met her on the strip three years ago
In a Camaro with this dude from L.A.
I blew that Camaro off my back and drove that little girl away
But now there's wrinkles around my baby's eyes
And she cries herself to sleep at night
When I come home the house is dark
She sighs "Baby did you make it all right"
She sits on the porch of her daddy's house
But all her pretty dreams are torn
She stares off alone into the night
With the eyes of one who hates for just being born
For all the shut down strangers and hot rod angels
Rumbling through this promised land
Tonight my baby and me we're gonna ride to the sea
And wash these sins off our hands

Tonight tonight the highway's bright
Out of our way mister you best keep
'Cause summer's here and the time is right
For goin' racin' in the street

Maryland 273 East Interstate, Fair Hill

The White Stripes - Icky Thump

2007-06-12T20:22:00.001+02:00

Claire Dolan (1998)

2007-05-30T23:23:00.000+02:00

Claire Dolan, αυτό το ονοματεπώνυμο φτάνει για να γίνει η καλύτερη ταινία του Lodge Kerrigan στην ήδη 13χρονη καριέρα του.

Το σενάριο εκ πρώτης όψεως εύπεπτο, μια πόρνη πολυτελείας, ο χαμός της μητέρας της, ο προαγωγός της και δανειστής της, η φυγή της, η γνωριμία με έναν άντρα, η βίαιη επιστροφή της, η εγκυμοσύνη της και η ελευθερία της.

Αναμφισβήτητα άκρως μινιμαλιστικό, ο Lodge ακολουθεί τις τεχνικές του Bresson στο L'Argent, και παρουσιάζει μια θεωρητικά απλή αλλά μεστή ταινία χωρίς τίποτα το περιττό. Η λιτότητα κυριαρχεί παντού, από το μικρό καστ, στην ουσία τρεις ήρωες, στους χαρακτηριστικά αφαιρετικούς χώρους που εκτυλίσσονται όλα, μέχρι και στην υποτυπώδη μουσική που φτάνει να σε επηρεάσει ακόμα και αν δεν κάνει δυναμική την παρουσία της.

Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά; Με μια πρώτη γρήγορη ματιά ναι, βλέπεις μόνο την εξέλιξη ενός δράματος μίας κάποιας Ιρλανδής που την εκμεταλλεύεται ένας παλιός γνωστός της με πρόφαση την αποπληρωμή ενός χρέους. Αλλά η ταινία έχει πολλά περισσότερα κομβικά σημεία αναφοράς.

Χρήμα. Ο μόνος λόγος για να μπεις στη διαδικασία αυτής της δουλειάς ή μήπως όχι μόνο σε αυτή; Με μια δεύτερη ανάγνωση βλέπεις πως ακριβώς έτσι είναι παντού όσο νόμιμα και να είναι. Όλα είναι μια χρηματική ανταλλαγή, τόσο ψυχρή, τόσο τυπική όσο μίας πόρνης, μαθαίνεις την αμοιβή σου, εκτελείς και μετά πριν καν απολαύσεις το κέρδος σου πρέπει να αποπληρώσεις τα χρέη σου, που πάντα είχες και θα έχεις γι’ αυτό δε γνωρίζεις ποτέ το ποσό. Μια ψυχρή συναλλαγή που επαναλαμβάνεται ατέρμονα στην ταινία αλλά και εκτός αυτής.

Φυγή. Μετά τον χαμό της μητέρας της προσπαθεί να ξεφύγει. Το χρήμα ως μέσο ψευδαίσθησης της φυγής της. Κρατάει για πολύ λίγο, νομίζει ότι ξέφυγε αλλά στην πραγματικότητα είναι πάντα εκεί και δεν μπορεί να απομακρυνθεί, είναι εγκλωβισμένη στη δουλεία της, ακόμα και τον μετέπειτα σωτήρα της τον “προσλαμβάνει” με επαγγελματικό τρόπο.

Επιστροφή. Αν και γίνεται βίαια, δείχνει ότι δεν άλλαξε ποτέ τίποτα, ανάκαμψη μετά από διακοπές, οι πελάτες παραμένουν πάντα σταθεροί και στον ίδιο ρυθμό όπως και πριν. Εργασιακή ρουτίνα, επαναφορά στην δεύτερή της κρυφή ταυτότητα και συνέχεια σε ότι είχε διακοπεί και εννοείται ότι ο μισθός παραμένει σταθερός. Μόνο μία διαφορά, τώρα και η ίδια έχει αποκτήσει έναν υπάλληλο, πρόθυμο να την ικανοποιήσει για να την σώσει.

Έρωτας. Πάλι εμφανίζεται το χρήμα, αλλά τώρα ως απόδειξη πίστης και αφοσίωσης, Ο σωτήρας της, αφότου μαθαίνει τι κάνει στη ζωή της, προτίθεται να την βοηθήσει οικονομικά να αποπληρώσει ένα μέρος από το χρέος της, χωρίς καμία υποχρέωση από την ίδια, και εκείνη φυσικά δέχεται, αλλά έτσι περνά και ο ίδιος στην ιδιοκτησία της. Τα συναισθήματα φιλτράρονται μέσω οικονομικών διαδικασιών, γιατί απλά είμαστε πάντα σε εργασιακό περιβάλλον.

Εγκυμοσύνη. Η ίδια αποστρέφεται εμφανώς όλους τους άνδρες, αλλά μόλις προσέλαβε έναν και επιτέλους θα τον εκμεταλλευτεί. Θέλει να πάρει το μόνο πράγμα που τις είναι χρήσιμο. Είπαμε, στυγνές συναλλαγές, σου πουλάω λίγα συναισθήματα που αγόρασες με τα χρήματα σου αλλά σου κλέβω και ένα κομμάτι σου για να ξεφύγω από τα δικά μου δεσμά. Στο τέλος όμως αποδεικνύεται πως η δικιά της ελευθερία κρύβει μέσα της πάλι έναν άντρα…

Ελευθερία. Τελικά υπάρχει και αν ναι πόσο αγοράζεται;

Βαθμολογία: 8/10

Just My Imagination

2007-05-22T05:28:00.000+02:00

Αποδέχτηκα την πρόσκληση της αγαπητής Industrial Daisies για να συμμετάσχω σε αυτό το παιχνίδι. Βέβαια οι λίστες γενικά δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα κυρίως γιατί πρέπει να συγκρίνω ανομοιογενή πράγματα. Οι αρχικοί κανόνες του παιχνιδιού δέχτηκαν αρκετές παραποιήσεις (ειδικά από την I.D.) έτσι και εγώ δε θέλω να αποτελέσω εξαίρεση!

Είναι καλοκαίρι και γυρνάω με ποδήλατο κάπου στη Σικελία, μεσημέρι, πολύ ζέστη. Βλέπω μια πηγή μπροστά μου σε ένα λόφο και αποφασίζω να ανέβω ως εκεί για να ξεδιψάσω. Πριν προλάβω να πλησιάσω βλέπω να κατηφορίζει από το πάνω σπίτι η πιο όμορφη γυναίκα που έχω δει ποτέ μου. Μελαχρινή, ψηλή, φλογερή, με έντονα χαρακτηριστικά, φορούσε απλά ένα μαύρο φόρεμα. Φτάνουμε μαζί στην πηγή και της παραχωρώ την θέση μου, με ευχαριστεί και από την προφορά καταλαβαίνω πως σίγουρα είναι ντόπια. Η ζέστη ήταν τόσο έντονη που έπεσε σχεδόν ολόκληρη μέσα στο νερό για να ξεδιψάσει. Με το νερό ακόμα πάνω της να μην έχει στεγνώσει, ανταλλάζουμε ένα πονηρό βλέμμα. Με κατέκτησε αμέσως…

Η σχέση μου με την Maria Grazia είχε τελειώσει, ήταν ένας τρελός έρωτας που με έκανε να χάσω κάθε έννοια λογικής. Έπρεπε τώρα να βρω κάποια που να με κάνει να την ξεπεράσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα, δύσκολο βέβαια. Μερικούς μήνες μετά βρίσκομαι στο Παρίσι για επαγγελματικούς λόγους και με έχουν καλέσει σε μια βαρετή δεξίωση. Μετά από λίγη ώρα τυπικών ανούσιων συνομιλιών βγαίνω για λίγο έξω να πάρω αέρα. Εκεί την βλέπω για πρώτη φορά να κάθετε και να καπνίζει. Την χαιρετάω και μιλάμε για λίγο. Έξυπνη, διασκεδαστική, εκθαμβωτικά όμορφη, περνάμε όλη τη βραδιά μαζί…και πολλές ακόμα. Παντρευτήκαμε μέσα σε 3 μήνες…

Πέρασαν τα χρόνια και ζούμε ευτυχισμένοι με την Monica. Δεν έχω παράπονα από εκείνη, κάθε άλλο, όσο περνάει ο καιρός τόσο με ελκύει περισσότερο. Αλλά όπως σε όλες στις σχέσεις έτσι και εδώ επέρχονται στιγμές τις κρίσης. Αυτό συνέβη λίγους καιρό πριν όταν βρέθηκα μαζί με κάποιους κολλητούς σε ένα γνωστό μαγαζί. Ξαφνικά και ενώ η βραδιά κυλούσε σε εντελώς χαλαρούς ρυθμούς, εμφανίζεται εκείνη στη σκηνή και όλα αποκτούν άλλο νόημα. Τρομερή σκηνική παρουσία, μελωδική φωνή, ατέλειωτες καμπύλες, εκπληκτική από κάθε άποψη. Ρωτάω με αγωνία τον κολλητό μου που ήταν θαμώνας αν την ήξερε. Beyoncè την λένε, μου απαντάει. Μετά την εμφάνιση της πάω να την συναντήσω. Αρκετά φιλική, δέχτηκε να πιει ένα ποτό μαζί μου και γενικά περάσαμε μια διασκεδαστική νύχτα και ένα πιο παθιασμένο ξημέρωμα. Από τότε δεν έχω πάψει να την βλέπω…

Βέβαια όλα τα παραπάνω δεν θα είχαν συμβεί ποτέ αν είχα γνωρίσει εξ’ αρχής την πληρέστερη γυναίκα που εμφανίστηκε ποτέ και θα κάλυπτε και τους τρεις ρόλους όσο καμία άλλη…

Jessica είσαι μοναδική!

Θα προκαλέσω να μου αποκαλύψουν τις φαντασιώσεις τους, ο κύριος Dirtyjazz, ο κινηματογραφικός Ηλίας και ο mr. Retro και βέβαια το παιχνίδι είναι ανοιχτό για όλους και για όλες!

Festival de Cannes 2007

2007-05-18T22:51:00.000+02:00

Πριν δύο ημέρες ξεκίνησε για 60^η φορά το Festival de Cannes, πέρασαν κιόλας 60 χρόνια, από τα οποία τα περίπου 10 τελευταία το παρακολουθώ πολύ ενεργά, και αποτελεί αναμφίβολα το festival που προτιμώ. Εννοείται πως δεν αναφέρομαι στην όποια διασημότητα και αίγλη που οι αστέρες κάθε είδους προσφέρουν τον Μάιο στην croisette.

Οι Cannes αποτελούν το γεγονός, δεν μου αρέσει ο κλειστός όρος festival, που σηματοδοτεί την κάθε κινηματογραφική χρονιά, άλλες φορές λιγότερο άλλες περισσότερο. Δεν έχω σκοπό να κάνω κάποια στείρα ιστορική αναδρομή ή να παρουσιάσω τις εξελίξεις και τους νικητές ανά χρονιά, αυτά μπορεί ο καθένας να τα βρει εύκολα σε κάποια βάση δεδομένων, αλλά ενδεικτικά να δείξω ένα μικρό μέρος της σημασίας του ίδιου του θεσμού.

Στο festival κάθε χρόνο παρουσιάζεται κάτι καινούριο, δίνεται η δυνατότητα για ακόμα ένα βήμα σε κινηματογραφικές αναζητήσεις, προσφέρονται νέες εικόνες στους θεατές και καταξίωση στους δημιουργούς. Τα τελευταία χρόνια βέβαια τα όρια του έχουν ξεφύγει αρκετά από αυτά της Ευρώπης και γλυκοκοιτάζει έντονα τις δύο άκρες του Ειρηνικού, από την μία παίρνει την απαραίτητη δόξα και λάμψη που πάντα χρειάζεται και από την άλλη το νέο υλικό, την νέα ματιά που είναι επιβεβλημένη.

Το βραβείο, είτε ως Palme d'Or είτε ως Grand Prix, δεν είναι απλά ένα ακόμα έπαθλο, δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό, είναι ίσως η κορυφαία επιβράβευση μιας ολόκληρης τέχνης. Οι βραβευμένες ταινίες στο πέρασμα αυτών των 60 χρόνων είναι τόσο ετερογενείς μεταξύ τους και η κάθε μια άφησε κάτι διαφορετικό, από τον noir Third Man στην μεθυστική Dolce Vita, από την πολιτική βράβευση της Viridiana στην καλλιτεχνική δικαίωση του Taxi Driver, από την εξύψωση του Apocalypse Now στην αναζήτηση του Otac na Službenom Putu, από το μελωδικό Piano στο υβριστικό Pulp Fiction και από την Αιωνιότητα στην Dancer in the Dark…

Τα χρόνια πέρασαν και το festival δεν παίζει πλέον τον ίδιο ρόλο όπως παλιά, είναι λογικό άλλωστε, η Nouvelle Vague του ’68 δεν έχει απολύτως τίποτα κοινό με το Dogma ’95, οι πολιτικές αναταράξεις που έφερε η βράβευση της Viridiana δεν συγκρίνονται με αυτές για το Fahrenheit 9/11, ο ρομαντισμός του Brief Encounter δεν είναι ίδιος με της τρέλας του Wild at Heart, ο φωτογράφος του Blowup δεν κινείται στους ιδίους χώρους με αυτόν του Ta'm-e gilass, οι κασέτες στο Conversation δεν είναι sex, lies, and videotape και ο πόλεμος του Apocalypse Now ήταν διαφορετικός από τον εμφύλιο του Underground... Παρά τις αλλαγές του όμως παραμένει ακόμα και σήμερα στην πρώτη γραμμή διατηρώντας όλο το ενδιαφέρον στραμμένο πάνω του.

Στο φετινό festival, και στο διαγωνιστικό τμήμα, κυριαρχούν οι ρομαντικοί Ασιάτες και οι Αμερικάνοι επιδρομείς, με μεγάλα ονόματα και από τις δυο πλευρές, παρόλα αυτά θα προτιμούσα να έβλεπα τον Andrey Zvyagintsev να επαναλαμβάνει την επιτυχία που είχε 4 χρόνια πριν στη Βενετία και να φεύγει από τις Cannes με το Palme d'Or. Τέλος, ως ευχή για τα 60^α του γενέθλια, θα ήθελα να βλέπω το festival να παραμένει πάντα το ίδιο φρέσκο όπως πάντα και να συνεχίζει να επηρεάζει την 7^η Τέχνη όσο κανένα άλλο.

Άρση Αναστολής

2007-05-16T18:09:00.001+02:00

Τέρμα η αναμονή, η αγωνία, το κενό, οι επαναλήψεις, τα ίδια και τα ίδια.
Τα νέα επεισόδια, εντός λίγων ωρών, αποκλειστικά εδώ!
Μείνετε συντονισμένοι στις οθόνες σας!

Tori Amos - American Doll Posse

2007-05-02T08:20:00.001+02:00

Η χθεσινή ημέρα αφιερώθηκε σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στην ακρόαση του νέου δίσκου της Tori Amos, “American Doll Posse”, ο οποίος κυκλοφόρησε και επίσημα χτες!

Ο δίσκος πραγματικά είναι αυτό που περίμενα, αυτό που ήθελα από την Tori, και δεν με απογοήτευσε καθόλου, έχοντας βέβαια κάποια δυνατά και κάποια λιγότερο δυνατά σημεία όπως είναι άλλωστε φυσικό. Από τα 23 κομμάτια του δίσκου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποια μεμονωμένα γιατί είναι τόσο διαφορετικά, τουλάχιστον τα μισά είναι τόσο δυνατά που είναι ανεξάρτητα.

Η Tori αυτή τη φορά “συνεργάζεται” με 4 ακόμα προσωπικότητες της, που έχουν τις ρίζες τους στην αρχαιοελληνική μυθολογία, την Santa, την Clyde, την Isabel και την Pip, οι οποίες είτε τραγουδούν μαζί της, είτε μόνες τους, είτε απλά κάνουν φωνητικά!

Μιας και η ίδια η Tori το επέλεξε έτσι, θα κάνω μια σύντομη παρουσίαση για το κάθε κομμάτι, χωρισμένα ανά persona!

Tori

2. Big Wheel: Ίσως το “Cornflake Girl” της ώριμης Tori, Southern-rock για την ανεξαρτησία της, και αυτοαποκαλείται MILF!

5. Digital Ghost: Όταν η Tori συνάντησε την Rock Opera, είναι ότι πιο κοντινό έχει κάνει.

13. Father’s Son: Λυρική επιστροφή, όπου σκέφτεται πως επανήλθε στο να εκφράζεται εύκολα με τους στίχους. Τα προηγούμενα δύο concept albums την είχαν περιορίσει αρκετά σε κάτι τέτοιο και τώρα είναι και πάλι δυνατή! Εμπνευσή της, ο Jim Morrison και οι Doors.

15. Code Red: Επιστροφή στο “To Venus and Back”, παιχνιδίσματα με τη φωνή και το γνωστό πειραγμένο πιάνο, καθαρός και απλός ήχος. Το κομμάτι που έχω ξεχωρίσει μου έχει μείνει περισσότερο ως τώρα.

21. Posse Bonus: Θα μπορούσε να είναι και στα B-Sides χωρίς να είναι ιδιαίτερα κακό, έχει και ένα στίχο για κάποια Laura, ίσως για την Laura Bush

Santa

6. You Can Bring Your Dog: Συμπαθητικό κιθαριστικό pop jamάκι όχι τίποτα συνταρακτικό, ήθελε λίγο να θυμηθεί τα πρώτα βήματά της προφανώς

10. Secret Spell: Η Tori συναντά τις κιθάρες των R.E.M. και συμβουλεύει ως έμπειρη γυναίκα μια νεότερη της

12. Body and Soul: Pure Rock by Tori, με ένα εσωτερικό “ντουέτο” και αποποίηση του όρου πιανίστρια.

14. Programmable Soda: Ονειροπολεί συνοδείας ορχήστρας, για 90 δεύτερα

23. Dragon: Σκοτείνό παραμύθι, ισορροπία φωνής-μουσικής, σε κρατάει απίστευτα, θα είναι σίγουρα στο επόμενο Best της!

Clyde

3. Bouncing off Clouds: Το “hit” του δίσκου, επίδειξη φωνητικών παιχνιδισμάτων, αρκετά μελωδικό και λίγο μελοδραματικό, δηλαδή ότι περιμέναμε εδώ και καιρό από την Tori

9. Girl Disappearing: Μετά περνάει σε κάτι ατμοσφαιρικό και μελωδικό, ο συνήθης καλός ήχος της Tori, με λίγο Leonard Cohen κάπου στο βάθος

16. Roosterspur Bridge: Ακόμα ένα είδος επηρεάζει τώρα την Tori, είναι στα όρια της Alternative Country, μελωδική δυνατή μπαλάντα.

17. Beauty of Speed: Η ευμετάβλητη φωνή της πατάει απόλυτα στη μουσική, θυμίζοντας τις ωραίες εποχές του “From the Choirgirl Hotel”

Isabel

1. Yo George: Κριτική στην διακυβέρνηση Bush με πιάνο και φωνή, στίχος “madness of King George”

7. Mr. Bad Man: Χαρούμενο τραγούδι, παιδικοί ήχοι, γενικά λίγο αστείο, άλλοι θα το λατρέψουν άλλοι θα το μισήσουν

11. Devils and Gods: Ένα διάλειμμα ανάμεσα στα κομμάτια, ίσως εισαγωγή στο επόμενο

18. Almost Rosey: Το επόμενο πολιτικό κομμάτι, με αντιπολεμικό περιεχόμενο και στίχο για τον ακτιβισμό

20. Dark Side of the Sun: Το δεύτερο κομμάτι κατά του Bush, πιο δυνατό και πιο γεμάτο από το πρώτο, πιάνει τις υψηλές νότες που είχαμε συνηθήσει στα 90s, αρκετά επικός στίχος και ήχος “ερημικός”

Pip

4. Teenage Hustling: Ξεκινάει ήρεμα (πιάνο φωνή) και μετά αρχίζει να τα χώνει δυναμικά (ελαφρό alternative) στις δισκογραφικές και στις εταιρίες, για όσους ελέγχουν τα καινούρια και αμφισβητούν τους νέους ήχους.

8. Fat Slut: Μισό λεπτό θορυβώδους cabaret performance

19. Velvet Revolution: Μικρό, με καθαρόαιμο ήχο Ανατολικής Ευρώπης, είναι τελικά μόδα

22. Smokey Joe: Μοναδικός συνδυασμός, τα φωνητικά του κομματιού Scarlet's Walk με αισθητική από Boys For Pele!

Waitin' on a Sunny Day

2007-05-01T08:56:00.000+02:00

It's rainin' but there ain't a cloud in the sky
Must of been a tear from your eye
Everything'll be okay
Funny. thought I felt a sweet summer breeze
Must of been you sighin' so deep
Don't worry we're gonna find a way

I'm waitin', waitin' on a sunny day
Gonna chase the clouds away
Waitin' on a sunny day

Without you, I'm workin' with the rain fallin' down
I'm half a party in a one dog town
I need you to chase the blues away
Without you, I'm a drummer girl that can't keep a beat
An ice cream truck on a deserted street
I hope that you're coming to stay

I'm waitin', waitin' on a sunny day
Gonna chase the clouds away
Waitin' on a sunny day

Hard times, baby well they come to tell us all
Sure as the tickin' of the clock on the wall
Sure as the turnin' of the night into day
Your smile girl, brings the mornin' light to my eyes
Lifts away the blues when I rise
I hope that you're coming to stay

I'm waitin', waitin' on a sunny day
Gonna chase the clouds away
Waitin' on a sunny day

Το κομμάτι μου έχει κολλήσει αυτές τις μέρες γενικά, και μετά την πρόταση που έκανε η Πόλυ στο blog του Ηλία, δεν αντιστάθηκα! Ελπίζω να μην κατηγορηθώ για κλοπή ιδεών, ή τουλάχιστον αν γίνει αυτό να είστε επιεικείς!

Καλό Μήνα

Questionnaire de Proust

2007-04-29T05:11:00.001+02:00

Πάνω στην ώρα της ατέλειωτης έλλειψης έμπνευσης ήρθε η πρόταση του Blogopoly για ένα ακόμα blogοπαίχνιδο. Δεν είναι και πολύ καινούριο, έχουν περάσει κάπου 120 χρόνια, ούτε είναι το αυθεντικό μιας και έχει κάποιες τροποποιήσεις, ούτε είναι του Proust, αυτός απλά ήταν ο πιο διάσημος που το απάντησε.
Γι’ αυτό ίσως κάποια μέρα να λέγεται Questionnaire de Vsls…

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Ευτυχία: (η) ουσ. καλή τύχη | αφθονία ιδ. υλικών αγαθών, ευημερία | καλή έκβαση, επιτυχία.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η νύστα. Με κάνει να σηκώνομαι από το γραφείο και να πάω, επιτέλους, για ύπνο.

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Τώρα, διαβάζοντας τις ερωτήσεις.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Ότι μου ανήκει αποκλειστικά.

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Το ότι δεν έχω κανένα.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα δικά μου.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Niccolò di Bernardo dei Machiavelli.

8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Οι super.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Των Φατμέ.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Για το συμφέρον του ερωτηματολογίου θα πω Marcel Proust.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Την αριστοτελική.

12. … και σε μια γυναίκα;
Η Αρετή είναι δίπλα στην Κακία.

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Συνθέτης Στιχουργός.

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δε σφυρίζω, τραγουδάω κανονικά λύνοντας σταυρόλεξα.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ο 16^ος τόμος της Πάπυρος Larousse Britannica όταν έπεσε από το ράφι.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Η μονωτική, όταν την τράβηξε απότομα ο απαγωγέας.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Alessandro Del Piero.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Paint it Black.

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Seventy percent of success in life is showing up.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Το μαγικό φίλτρο του Panoramix.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για το ότι απαντάω ακόμα σε αυτό το ερωτηματολόγιο.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Τον σαρκασμό και τους είρωνες.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να σβήνω. Ποιος είπε ότι το γράψιμο είναι αγαπημένη μου ασχολία;

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Να είμαι αποκλεισμένος σε έναν σταματημένο ανελκυστήρα, που βρίσκεται στο κενό, και είναι συνωστισμένος από γιατρούς, ενώ στα μεγάφωνα να ακούγονται οι Valkyries του Wagner.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν απαντάω σε ερωτήσεις.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Money will not make you happy, and happy will not make you money.

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Χάνοντας μια παρτίδα σκάκι.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Το τηλέφωνό του.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Σχιζοειδούς παράνοιας.

Ο Proust θα επισκεφτεί τωρα...
Τον dirtyjazzy, την Industrial Daisies και την iro*

Ανοιχτό Βήμα

2007-04-27T05:14:00.000+02:00

Ή αλλιώς: “Πώς να κρατήσεις τους αναγνώστες σου να σε διαβάζουν, χωρίς εσύ να γράφεις κάτι”

Αγαπητοί μου,

Σήμερα ο δημιουργός (έλα λίγο) αισθάνθηκε αδιαθεσία και έλλειψη εμπνεύσεως (έλλειψη από τί;) και έτσι έλαβε την απόφαση, όντας πάντα μεγαλόψυχος, να αφήσει το χώρο αυτού εδώ του post ανοιχτό για δημόσια χρήση, χωρίς να υποδειχθεί θεματολογία, χωρίς περιορισμούς, χωρίς αναστολές, χωρίς ανάσα, χωρίς αναισθητικό…

Οι πολυάριθμοι αναγνώστες του, έχουν τη μοναδική πολυτέλεια και ευκαιρία για τα χρονικά του παρόντος ιστολογίου να εκφράσουν ελεύθερα την άποψη τους επί παντός επιστητού και να καταθέσουν τις μαρτυρίες του για ότι κρίνεται σκόπιμο.

Επιπλέον ο δημιουργός (ο ποιος;) θα κάνει την τιμή να παρασθεί στο χώρο τον σχολίων απαντώντας σε τυχόν απορίες, ερωτήσεις, και ότι άλλο του ζητηθεί προσφέροντας παράλληλα εγκάρδιες χειραψίες στους παρισταμένους.

Γίνονται δεκτά κάθε είδους σχόλια από οποιονδήποτε, παλιό και καινούριο, νέο και γέρο (ναι εσένα κοιτάω κωλόγρια ), άντρα, γυναίκα, παιδί, φέρτε και τους φίλους σας! Σε τιμές προσιτές για όλα τα βαλάντια, όπως βλέπετε κάτωθεν. Εξαίρεση αποτελούν, βέβαια, τα spam σχόλια για τα οποία πριν υποβληθούν παρακαλείσθε να επικοινωνήσετε με το τμήμα marketin’ του ιστολογίου, καθώς υπόκεινται ειδικής χρεώσεως.

Τυχόν απουσίες, παραλείψεις, κενά, έλλειψη ενδιαφέροντος και άλλα αντιεμπορικά συμπτώματα καταγράφονται και θα επιβληθούν κυρώσεις πάραυτα.

Εκ της διευθύνσεως

Σπεύσατε! Σπεύσατε!

Τέλος Εποχής Ξ-Ε-Π-Ο-Υ-Λ-Α-Μ-Ε

ΟΛΑ Ε-Ι-Σ-Α-Γ-Ω-Γ-Η-Σ

ΟΛΑ ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ

ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

Σχόλιο Απλό ΜΟΝΟ 1,90

Σχόλιο Διπλό με Σχέδια ΜΟΝΟ 2,49

Σχόλιο Σεντόνι ΜΟΝΟ 4,99

Σχόλιο Πανωσέντονο-Κατωσέντονο ΜΟΝΟ 6,99

Σχόλιο Σετ με Θήκες ΜΟΝΟ 7,90

Σχόλιο με Χειρόγραφη Απάντηση του Δημιουργού ΜΟΝΟ 9,99 και ΔΩΡΟ ένα Σχόλιο Απλό και μισό κιλό λουκούμια!

ΠΡΟΣΦΟΡΑ! Στα 3 Σχόλια το 1 ΔΩΡΟ!

Ανοίξαμε τις αποθήκες μας και ΣΑΣ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ
Τα σχόλια είναι διαθέσιμα μέχρις εξαντλήσεως των αποθεμάτων

(Με λίγα λόγια γράψτε ότι θέλετε και το βράδυ ελπίζω να έχω κάτι καινούριο)

Gimme Shelter

2007-04-25T20:10:00.000+02:00

Βρισκόταν και πάλι εκεί, στην κόλαση που είχε μισήσει όσο τίποτα άλλο στη ζωή του, στο μέρος που είχε ορκιστεί στην εικόνα της μάνας του ότι δεν θα περνούσε ποτέ ξανά, ούτε λεπτό. Κόλαση, πόσο μικρή φαντάζει αυτή η λέξη στο μυαλό του για κάτι που είχε ζήσει τόσο έντονα στο πετσί του και όμως έπρεπε να είναι εκεί, δε του άφησαν άλλη επιλογή. Ήταν υποχρεωμένος…

Ποιοι τον υποχρέωσαν; Έβγαλε από το τσεπάκι του την φωτογραφία της, την κοιτούσε, σκονισμένη βέβαια, λίγο τσαλακωμένη, λίγο ξεθωριασμένη, αλλά ήταν εκεί, γι’ αυτήν είχε ξαναέρθει. Κάθε μέρα την κοιτούσε και ας μη μπορούσε να τη δει να μεγαλώνει, να μη μπορεί να την ακούσει να του φωνάζει. Απέναντί του ένα μάτσο πιτσιρίκια, τι ήξεραν αυτά από την κόλαση, όταν είχε πρωτοέρθει έτσι ήταν και αυτός.

“Μερικοί μήνες εκεί πέρα να κάνουμε τη δουλειά μας και μετά θα τρώμε την σύνταξη σπίτια μας για μια ζωή.” Τις ίδιες μαλακίες έλεγαν και τα σημερινά παιδιά, 20 χρόνια μετά, το ίδιο παραμύθι πουλούσε ακόμα και δεν είχε έρθει κανένα τους να ρωτήσει και τους παλαίμαχους. Χα, παλαίμαχοι τα τότε γεράκια… Κατάντια και ξεπεσμός τη μία μέρα ήρωες και την άλλη τροφή για τα σκυλιά. Έτσι τον είχαν βρει τον καλύτερο της μονάδας του, ζούσε πλέον στα σκουπίδια, άνεργος, ξεφτιλισμένος και άρρωστος μέχρι που τον αποτέλειωσαν

Δεν ήθελε να έχει αυτή τη τύχη και δε του άφησαν άλλο περιθώριο, είμαστε εν καιρώ πολέμου τον διέταξαν, και έπρεπε να είναι εκεί να εμψυχώσει αυτά τα κουτάβια για πράγματα που ακόμα δεν είχαν μάθει και όταν φτάσουν στην ηλικία του δε θα τα έχουν ξεχάσει όπως και ο ίδιος δεν τα είχε ξεπεράσει. Τα ψυχολογικά του προβλήματα ήταν μεγαλύτερα από τα όποια φυσικά, αλλά κατάφερνε να τα κρύβει γιατί αλλιώς θα είχε πάρει και άλλους στο λαιμό του.

Άμμος, αυτή τη γαμημένη άμμο την έβλεπε κάθε βράδυ στον ύπνο του να τον τυλίγει και να τον πνίγει, μια κινούμενη άμμος που δεν τον άφηνε να αναπνεύσει και πεταγόταν κάθιδρος για να ξεμείνει πάλι άυπνος. Κούνησε το κεφάλι του και κοίταξε τα νέα του παιδιά, οι μισοί θα επέστρεφαν πίσω τυλιγμένοι σε σημαίες, αόρατοι σαν να μην έφυγαν ποτέ, έτσι έπρεπε, το ‘χε ξαναδεί το έργο. Άλλα όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο και χειροτέρευε.

Λογικό όταν δε δίνεις καμία διέξοδο κανένα καταφύγιο για όλα αυτά τα παιδιά κάπου θα πρέπει να στραφούν για να επιβιώσουν και να ζήσουν τις οικογένειες τους. Ποιους να κατηγορήσεις γι’ αυτόν τον ξεπεσμό; Τους ίδιους; Θα ήταν άδικο και θα έδειχνε άγνοια. Έτσι όμως πρέπει η κάθε αυτοκρατορία να εκτρέφει το στρατό της και να φροντίζει να υπάρχει πάντα διαθέσιμος για τις όποιες διαθέσεις της. Αγορά είναι πρέπει να δημιουργείς τις ανάγκες και οι πελάτες έρχονται μόνοι τους, αλλά τι πελάτες… Όχι πως οι ίδιοι κάποτε ήταν οι σοφοί της παρέας αλλά τι να περιμένεις να ξέρει ένα 18χρονο που μέχρι χτες βύζαινε και τώρα πρέπει να του βγάλεις τη μουσική από τα αυτιά για να μη σκοτωθεί; Δεν ήταν άγιοι ούτε εκείνοι όταν έκαναν τις καταχρήσεις τους, τώρα δηλαδή γιατί τα πράγματα να έχουν αλλάξει; “Μαλακίες”, σκέφτηκε καθώς έπινε κρυφά μια τελευταία γουλιά από το φλασκί του, η μόνη κατάχρηση που του ‘χε απομείνει. Απλά σήμερα άλλαξαν τα μέσα, ο εθισμός παρέμεινε ίδιος, για όλους. Η ψευδεπίγραφη προστασία τους έστελνε όλους εκεί νομίζοντας ότι θα είναι ασφαλείς από όλα.

Οι εντολές, αυτές οι πουτάνες οι εντολές, τους έστελναν να αντιμετωπίσουν συνομηλίκους τους για ποιο λόγο; Για το καλό τους; Έτσι έπρεπε να πιστεύουν, έτσι έπρεπε να το δικαιολογούν, ήταν οι νέοι σταυροφόροι που απλά έπρεπε να παραμένουν πειθήνια όργανα σε ότι τους ζητηθεί. Μαζί με αυτούς και ο ίδιος, το πρότυπο, ο ήρωας στα μάτια τους, αυτός που είχε βγει νικητής από αυτό το μέρος, που να ‘ξεραν ποιος πραγματικά ήταν.

- Έτοιμοι;, φωνάζει

- Μάλιστα, Κύριε!, απαντούν ταυτόχρονα

“Καριόλα πειθαρχία, οι μισοί από αυτούς άνετα θα με είχαν καθαρίσει σε κανένα σοκάκι για το πορτοφόλι μου και τώρα δε τολμούν να με κοιτάξουν στα μάτια…”, αναλογίστηκε. Στην ηλικία τους, ένας από αυτούς θα ήταν και εκείνος και δε παραξενεύεται.

Αποστολή αυτοκτονίας μεταφραζόταν, το άκρως απόρρητο που ‘χε στα χέρια του, και έπρεπε να τα πείσει ότι είναι ακόμα μια αποστολή ρουτίνας για να ελέγξουν αν τα έργα συνεχίζονται όπως είχαν ζητηθεί από τους εργολάβους. Ήξερε τον κίνδυνο εκείνα όμως όχι, δεν έπρεπε, όπως και ο ίδιος δεν ήξερε τότε που παραλίγο να χάσει το αριστερό του χέρι.

Με ρυθμικά βήματα κινήθηκαν και επιβιβάστηκαν στα αυτοκίνητα.

Τρομερή ζέστη, δεν μπορούσε να αντέξει τη στολή. Ο ήλιος είχε φροντίσει να είναι ανυπόφορα εκεί μέσα. Τον μισούσε και αυτόν μαζί με τον τόπο, δεν τον άντεχε, είχε πατήσει τον όρκο του για τα γαμημένα φράγκα, για να βρεθεί και πάλι εκεί… Του ήρθαν όλα στο μυαλό και ασυναίσθητα χάιδεψε το τσεπάκι. Το είχε πάρει απόφαση στο τέλος της ημέρας θα υπέβαλε την παραίτηση του, δεν τον ένοιαζαν οι όποιες κυρώσεις, αύριο ήθελε να φύγει από εκεί και να φύγει για πάντα.

- Στρίψε δεξιά, διατάζει τον οδηγό

- Μα, Κύριε δεν είναι από εδώ ο δρόμος μας, ψέλλισε

Φυσικά και δεν ήταν, φυσικά και δεν πήγαιναν εκεί που τους είπε, φυσικά και τα ήξερε όλα.

- Να εκτελείς τις διαταγές, φώναξε και η άγρια ματιά του σα να διαπέρασε τα σκούρα του γυαλιά

- Μάλιστα, ΚΥΡΙΕ, έγνεψε τρομαγμένος ο οδηγός

Δεν υπήρχε αμφιβολία, ναι αυτός ήταν ο κύριος της υπόθεσης, σε αυτόν πίστευαν, αυτόν εμπιστευόντουσαν και αυτός θα ήταν που θα τους θυσίαζε για το καλό των επομένων που θα καθάριζαν την περιοχή για να συνεχιστεί το έργο.

Λίγα χιλιόμετρα μετά ένα σταματημένο αυτοκίνητο στη μέση του πουθενά.

- ΣΤΑΜΑΤΑ!, ωρύεται

Κενό, ήχος έκρηξης, τα μάτια της κόρης του τον κοιτάνε, μια πύρινη κουβέρτα τον σκεπάζει.
Όντως, αύριο θα φύγει για τελευταία φορά από την κόλασή του.

Roll the Dice

2007-04-24T03:52:00.000+02:00

if you’re going to try, go all the
way.
otherwise, don’t even start.

if you’re going to try, go all the
way. this could mean losing girlfriends,
wives, relatives, jobs and
maybe your mind.

go all the way.
it could mean not eating for 3 or
4 days.
it could mean freezing on a
park bench.
it could mean jail,
it could mean derision,
mockery,
isolation.
isolation is the gift,
all the others are a test of your
endurance, of
how much you really want to
do it.
and you’ll do it
despite rejection and the
worst odds
and it will be better than
anything else
you can imagine.

if you’re going to try,
go all the way.
there is no other feeling like
that.
you will be alone with the
gods
and the nights will flame with
fire.

do it, do it, do it.
do it.

all the way
all the way.
you will ride life straight to
perfect laughter,
it’s the only good fight
there is.

Charles Bukowski - Roll the Dice

Blue Story

2007-04-20T18:38:00.001+02:00

Ξημερώνει, εκείνη κολλημένη στο βιβλίο της να διαβάζει, και ας είχε περάσει όλο το βράδυ ξύπνια, πρέπει να συνεχίσει, πρέπει να το τελειώσει. Νωρίτερα είχε δώσει υπόσχεση στον εαυτό της ότι θα διάβαζε τρεις-τέσσερις σελίδες ίσα ίσα για να νυστάξει και μετά θα σταματούσε όμως, να πέντε ώρες μετά, βρισκόταν με αυτό το βιβλίο στα χέρια, έχοντας ήδη διαβάσει το μισό και μην κρατώντας για ακόμη μια φορά μια υπόσχεση στον εαυτό της.

Ήταν σε υπερένταση, ρουφούσε την κάθε λέξη, τα χέρια της χάιδευαν απαλά της σελίδες και ο ήχος του χαρτιού συντρόφευε την κάθε της κίνηση. Όταν κάτι της άρεσε, περνούσε απαλά το δάχτυλό της από πάνω, κάτι σαν χάδι, ένα ιδιότυπο δέσιμο με το κείμενο, ήθελε να υιοθετήσει εμπράκτως τα γραφόμενα και έτσι να επιβραβεύσει τον συγγραφέα. Πάντα της άρεσε να έχει τον έλεγχο, μονίμως ήθελε να είναι η υπεύθυνη των πάντων και το βιβλίο ικανοποιούσε αυτήν της την αυταρέσκεια. Σήκωσε για λίγο τα μάτια της και γέλασε κοιτώντας τον εαυτό της, στον καθρέφτη απέναντί, φορούσε μόνο ένα ανοιχτό λευκό πουκάμισο, και η αντίθεση του με την μελαχρινή της επιδερμίδα πάντα την προκαλούσε ευχάριστα, και δεν ήταν η μόνη.

Μάζεψε για ακόμα μια φορά τα μαλλιά της, ένιωθε κουρασμένη το ήξερε πως έπρεπε να σταματήσει αλλά δε το έκανε, της έδινε δύναμη αυτή της η ανάγνωση, της πρόσφερε μεγαλύτερη ηρεμία απ’ ότι ένας τυπικός ύπνος. Το φως του ήλιου άρχιζε να ξεπροβάλει από το μισάνοιχτο παράθυρο, και αυτό το είχε ξεχάσει, όλα τα είχε ξεχάσει σαν να μη βρισκόταν εκεί σαν να μην ήταν η ίδια που πριν μερικές ώρες μύριζε τις σελίδες ενός καινούριου βιβλίου. Ήταν συγκλονιστικό, μέσα σε τόσο λίγη ώρα κατάφερε να την κατακτήσει, ας ήταν από τις «δύσκολες», και να την οδηγήσει σε νέες ατραπούς, άλλωστε το είχε ανάγκη.

Έπιασε τον εαυτό της να χάνεται μέσα στις λέξεις, τα κενά ανάμεσα τους να μεγαλώνουν και αυτή να πέφτει σε μια άβυσσο, διέξοδος δεν υπήρχε. Έκλεισε τα μάτια της και σκέφτηκαν όλα όσα είχαν συμβεί τις τελευταίες μέρες, την αποτυχία στη δουλειά της, την καινούρια σχέση που πλέον ήταν ήδη ρουτίνα, τα μόνιμα συναισθηματικά της κενά, την ανικανότητα της να αγαπήσει όπως άκουγε συχνά. Την ίδια στιγμή αισθάνθηκε τα νύχια της να μπαίνουν βαθιά μέσα στη σάρκα της κάτι σαν άρπαγμα πριν την μεγάλη καταστροφική πτώση, σαν να είχε βρει το τελευταίο σημείο να πιαστεί. Ακούμπησε τρομαγμένη το βιβλίο στα πόδια της και έβαλε την τελευταία γουλιά του Pinot Noir στο ποτήρι της, το μπουκάλι είχε ήδη τελειώσει…

Ξαναπήρε το βιβλίο, σκέφτηκε πόσα είχε να κάνει εκείνη την ημέρα αλλά έπρεπε να τελειώσει και έτσι η κάθε λέξη διαβαζόταν συλλαβιστά. Ενοχές ενοχές ενοχές, ναι αυτό ήταν, κάθε φορά που αφηνόταν σε μία απόλαυση οι ερινύες της θύμιζαν τις αμαρτίες της, γιατί πάντα μια απόλαυση έχει τις θυσίες της. Κοίταξε την ώρα, ήταν ήδη αργά για να κοιμηθεί αλλά νωρίς για να κάνει κάτι άλλο, το κρεβάτι της, ήταν άθικτό και αυτή είχε κουλουριαστεί όλο το βράδυ στην αγαπημένη της πολυθρόνα περιμένοντας ίσως καρτερικά την υλοποίηση των όσων διάβαζε.

Κενό κενό κενό ένα απόλυτο ακέραιο αδηφάγο κενό βρισκόταν πάντα και την περιέβαλε, τυπικά έπρεπε να είναι ευτυχισμένη, όφειλε να είναι ευτυχισμένη, το χρωστούσε στη θέση της και στη ζήλια των άλλων. Ειρωνεία, η ευτυχισμένη ήταν εκεί μόνη της με ένα βιβλίο όλο το βράδυ, αυτή ήταν η πραγματικότητα της, αυτό ζήλευαν όλοι… Η πολυθρόνα είχε πάρει για ακόμη μια φορά το σχήμα της, αυτή ήταν η αγκαλιά της εδώ και πολλά χρόνια η μόνη που τις είχε μείνει πιστή.

Στα αυτιά της ακουγόταν η σπαρακτική φωνή της Ella να της τραγουδά:

Blue moon
You saw me standing alone
Without a dream in my heart
Without a love of my own

Αυτό ήταν που την εξέφραζε εκείνη τη στιγμή, και δυστυχώς όχι μόνο τότε, αυτό το απόλυτο κενό. Μόνο που εκείνη τη βραδιά αντί να τη συντροφέψει το φεγγάρι, ήταν ένα βιβλίο, αλλά και τα δύο είχαν το ίδιο μειονέκτημα, ζούσαν για περιορισμένο χρόνο, και δυστυχώς το πρώτο είχε ήδη φύγει ενώ το άλλο περνούσε τις τελευταίες στιγμές του στα χέρια της.

Όσο πλησίαζε προς το τέλος τόσο ένιωθε την ανάσα της να βαραίνει, τα χέρια της να τρέμουν, το στήθος της να δέχεται γερά χτυπήματα και να έχει ιδρώσει. Ήταν παρανοϊκό αυτό που αισθανόταν άλλα δεν το έλεγχε, είχε βουτήξει μια για πάντα μέσα σε αυτό, άγγιζε τις στιγμές, ανέπνεε τον ίδιο αέρα με τους ήρωες, ήταν παρούσα, επιτέλους κάπου, υπήρχε, απέκτησε ουσία. Απολάμβανε το κάθε συναίσθημα, την κάθε πρόκληση σαν να ήταν δικιά της, στο μυαλό της ξεχείλιζαν εικόνες και έσφιγγε γερά το βιβλίο στα χέρια της, δεν ήθελε να το αποχωριστεί. Η άρνηση της ότι τελειώνει ήταν μεγαλύτερη από την επιθυμία της να το ολοκληρώσει. Οι σελίδες έκαιγαν και μεγάλωναν, το πέρασμα από την μία στην άλλη γινόταν με δυσκολία, τις γυρνούσε τόσο προσεκτικά με φόβο μην την βλάψουν είχαν γίνει ξαφνικά τόσο επικίνδυνες και εκείνη τόσο ευάλωτη.

Διάβαζε, διάβαζε, διάβαζε και άρπαζε κάθε σκέψη, μετρούσε κάθε λέξη, οι χτύποι πιο έντονοι, η ανάσα πιο βαριά, οι σελίδες πιο εύφλεκτες, το μυαλό σε έκσταση και ξαφνικά χωρίς να το καταλάβει έφτασε στο απόλυτο λευκό. Ναι, ναι ήταν αλήθεια η ψευδαίσθηση της είχε πάρει τέλος. Αναστέναξε δυνατά, ακόμα έτρεμε σύγκορμη, έγειρε το κεφάλι της πίσω και έκλεισε το βιβλίο στην αγκαλιά της. Έριξε μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη, το πουκάμισο είχε κολλήσει πάνω της και διέγραφε το ξεκάθαρα κορμί της και τότε αισθάνθηκε επιτέλους ολοκληρωμένη…

Ένοχες Απολαύσεις

2007-04-17T23:54:00.000+02:00

Καιρός να συμμετέχετε ενεργά στο παρών ιστολόγιο, καλά είναι να γράφεις και να σε διαβάζουν αλλά θες και λίγο το αμφίδρομο. Να γίνουμε λίγο interactive που λέμε και στο χωριό μου.

Η αποστολή σας… Για πρώτη φορά θα ζητήσω κάτι δύσκολο που θα πρέπει πρώτα να απεμπλακείτε από τις τυχόν ντροπές, και αναστολές σας.
Σήμερα στην εκπομπή του, ο Γιάννης Πετρίδης είχε αφιέρωμα στο άρθρο του Rolling Stone “Rolling Stone’s list of the 25 Undisputed Guilty Pleasures Bands”

Με αφορμή αυτό το άρθρο, σκέφτηκα να το επεκτείνω, και να μη μπούνε μόνο τα γενικώς άσχημα πράγματα που ίσως μας αρέσουν, αλλά όλες τις ένοχες απολαύσεις που κρύβουμε από τους γνωστούς μας, που είναι τόσο ξένες με εμάς που κανείς δε θα μας αναγνώριζε, που είναι ίσως τόσο ένοχες που θα καταρρακώσουν την εικόνα μας στον κοινωνικό μας περίγυρο…

Μήπως κρύβεις στη θήκη από το “Dark Side of the Moon, Gold Edition” το καινούριο CD της Jennifer Lopez;

Μήπως λες στους φίλους σου ότι έκλεισες τραπέζι στα μπουζούκια ενώ έχεις κάνει κράτηση στο Μέγαρο;

Μήπως ορκίζεσαι πως η τελευταία ταινία που είδες και σου άρεσε ήταν το “The Wind That Shakes The Barley” ενώ έχεις ήδη δει 6 φορές τους 300;

Μήπως δηλώνεις ότι περιμένεις μόνο το Φεστιβάλ Επιδαύρου για να δεις μια παράσταση που να αξίζει, ενώ είσαι συνέχεια στον Τσάκωνα;

Μήπως υποστηρίζεις ένθερμα πως η ΕΤ3 έχει το καλύτερο πρόγραμμα στην τηλεόραση, και μόλις φεύγουν οι άλλοι βάζεις κρυφά Star;

Αν ταυτίστηκες με τα παραπάνω ή έχεις να προσθέσεις και άλλα, αν ΕΣΥ, ναι ΕΣΥ, έχεις κρυφή μουσική που απολαμβάνεις, απαγορευμένες ταινίες που βλέπεις, και ανομολόγητες εκπομπές που παρακολουθείς τότε αυτό είναι το post σου! Απάντησε και βγάλε το μυστικό που κρύβεις μέσα σου και σε βασανίζει, αυτό που δε θα τολμούσες σε κανέναν άλλον να πεις, αυτό που κανείς δε σε καταλαβαίνει ακόμα και αν του εξηγήσεις.

Εδώ υπάρχει κλίμα κατανόησης και δεν γίνεται (μεγάλη) κριτική στις επιλογές σου.

Αβάδιστα, Απόλυτη Εχεμύθεια, Διακριτικότητα…

Σχολίασε ΤΩΡΑ!

Ανακαίνιση Εξετελέσθη

2007-04-16T23:40:00.000+02:00

Ειδικοί από όλο τον κόσμο κλήθηκαν στο κάλεσμα μου για την εκ νέου διαμόρφωση του σχεδιασμού που θα δοθεί στο ιστολόγιο. Μελετητές του wallpaper*, του Wired της Adobe αλλά και του Technorati κάνουν συνεχώς refresh τη σελίδα έτσι ώστε να σημειώσουν την παραμικρή αλλαγή που θα αποτελέσει κεντρικό θέμα στα περιοδικά αλλά και στα sites για τις νέες τάσεις στο web designing. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν κλειδώθηκε η σελίδα ακόμα και κατά τι διάρκεια τον εργασιών καθώς όλοι έχουν δικαίωμα στη γνώση!

Πλέον είναι γεγονός!
Το αγαπημένο blog των 6 χωρών και των 3 ηπείρων άλλαξε!

(Κενό για χειροκρότημα)

Η καταπιεσμένη έμπνευση του δημιουργού εκφράστηκε σε μια ατέρμονη αναζήτηση του καλύτερου και πιο εύχρηστου σχεδιασμού για τη δικιά σας ευκολία. Εκατοντάδες σχέδια τέθηκαν σε εξαντλητικές δοκιμασίες μέχρι να βρεθεί το σωστό. Χιλιάδες χρωματικοί συνδυασμοί εφαρμόστηκαν για το πιο ευκρινές αποτέλεσμα. Νέα header εικόνα, νέα sidebar, καινούρια ανεξίτηλα χρώματα, σύντομα και νέα ταπετσαρία (έχει παραγγελθεί), αλλά και εύχρηστος mp3 player!

Υπό το άγρυπνο βλέμμα του Bruce έγιναν τα εγκαίνια με πλήθος online καλεσμένων από όλους τους χώρους.

Τα σχόλια του κοινού είναι ήδη διθυραμβικά

"71 million blogs...this one is good" - Matt, Technorati

"Είμαστε στο καλύτερο blog που θα μπορουσε να έχει ποτέ το sync" - Sync

"Κανένα Screenshot μου δε ξεπερνα την αρτιότητα αυτού του blog" - theobabis

"Εξαιρετική φωτογραφία, μοναδικοί φωτισμοί, το τέλειο σενάριο, μινιμαλισμός που ξεπερνά και το Dogville" - Δημήτρης Δανίκας

"Αγγίζει την τελειότητα" - Παναγιώτης Τόκος

Εκτελούνται Εργασίαι

2007-04-16T15:40:00.000+02:00

Streets of Copenhagen

2007-04-14T03:38:00.001+02:00

Έχω την συνήθεια να κάνω συχνά search στα blogs για πράγματα και ανθρώπους που εκτιμώ και θεωρώ ότι ίσως δεν είναι τόσο διαδεδομένοι όσο θα ήθελα. Ένας από αυτούς είναι και ο Bruce, σχεδόν καθημερινά κοιτάω αν κάποιος αναφέρθηκε σε αυτόν και αν γράφτηκε κάτι καινούριο μιας και στην Ελλάδα, παραδόξως, οι θαυμαστές του είμαστε δυσανάλογα λίγοι για το μέγεθός του.

Σήμερα λοιπόν καθώς έκανα search τον Springsteen, βρέθηκα μπροστά σε 3 καινούρια posts, από τους Ιφιμέδεια, βαρόμετρο και exastal, που είχαν το ίδιο θέμα, μάλλον θέαμα, τον Bruce μας να τραγουδάει σε ένα δρόμο της Κοπεγχάγης… Για το τραγούδι “Τhe River” δε θα γράψω κάτι έχουν ήδη γραφτεί και ειπωθεί πολλά… Απλά αυτή η σκηνή επιβεβαιώνει γιατί ο Bruce είναι πάντα ο δικός μας Bruce, το δικό μας Αφεντικό, μακριά από τα ψεύτικα φώτα της όποιας δημοσιότητας. Ο Bruce μας δε θα γίνει ποτέ "star" με τον τρόπο που οριοθετείται αυτός ο συνήθως εφήμερος όρος. Γι' αυτό είναι διαχρονικός και γι' αυτό ακόμα και όσοι δεν τον ζήσαμε όταν έπρεπε τον ακούμε τώρα σαν να μην έχουμε χάσει τίποτα από αυτά που προηγήθησαν... Είναι όλα μια φυσική συνέχεια, και η συνέπεια του μας κάνει να μένουμε κοντά του!

Καλή θέαση!

Die Rückkehr

2007-04-13T16:15:00.000+02:00

Επιστροφή λοιπόν από το εξωτικό Wiesbaden όπου και πέρασα τας ολιγοήμερας δικοπάς μου… Δε ξέρω ποιοι αντιμετώπισαν σύνδρομο στέρησης εν τη απουσία μου αλλά και που επέστρεψα δεν θα υπάρξουν συνταρακτικές αλλαγές. Μηδενική έμπνευση, κενό δημιουργικότητας, άγνοια περιεχομένου ή μπορεί απλά να βαριέμαι να γράψω κάτι καινούριο. Δεν υπάρχει κίνητρο, αφορμή, αιτία για να γράψω κάτι… Θα επανέλθω όταν θα έχω κάτι νέο, ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Kurhaus Wiesbaden, εδώ στεγάζεται το διάσημο casino της πόλης ή αλλιώς Spielbank Wiesbaden, όπου έχουν τζογάρει ανάμεσα σε άλλους, οι Fyodor Dostoevsky, αναφέρεται και στον "Παίχτη", Richard Wagner και Elvis Presley, στην περίοδο της θητείας του. Μην με ρωτήσετε αν έπαιξα και αν κέρδισα, γιατί πολύ απλά αν γινόταν αυτό δε θα με βλέπατε εδώ. Είναι επίσης το κτήριο με τη μακρύτερη κιονοστοιχία στην Ευρώπη, μήκους 129 μέτρων.

Κλειστόν Μέχρις Νεωτέρας

2007-03-31T02:14:00.000+02:00

Αυτό ήταν, τέλος, για λίγο καιρό, θα μου πεις ποιο τέλος εδώ ακόμα δεν ξεκίνησες ποιος νομίζεις ότι είσαι; Κουραστικές αμέσως; Μετά μου θέλεις και blog και τα φτύνεις σε 5 μέρες. Αλλά παρά τις ενστάσεις σας θα φύγω δε θα με δείτε για μερικές ημέρες.

Πόσες; Οι αρχικές μας πληροφορίες δηλώνουν ένα 10ημερο ενώ σύμφωνα με έγκυρες ιαματικές πηγές μπορεί να φτάσουν ακόμα και τις 23 μέρες, ελπίζουμε να μην επαληθεύουν οι Κασσάνδρες.

Τώρα σε όσους με διαβάζετε ξέρω θα σας λείψω, θα περιμένετε εναγωνίως το επόμενο post, θα μου στέλνετε απειλητικά μηνύματα να γράψω κάτι πάραυτα, θα έχουμε σκηνές υστερίας και άλλα ενδιαφέροντα. Σας κατανοώ και εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση σας. Για εσάς τώρα που δε με διαβάζετε δεν έχω κάτι να πω άλλωστε και να το πω τι νόημα έχει αφού δε θα το δείτε.

Ως τότε Καλό Πάσχα, καλή ξεκούραση και προσοχή στις σούβλες.

Ιστοριολόγιον

2007-03-30T17:57:00.000+02:00

3:00… 4:00… 4:10…4:12.28…4:12.29…

Σκατά… 30, 31, 32, μετρούσε τους χτύπους του ρολογιού έναν έναν, ηχούσαν στο μυαλό του μέσα… Η αϋπνία ήταν για ακόμη μια φορά δίπλα του, για ακόμη μια φορά τον είχε βρει, η πιο σταθερή του σχέση συνήθιζε να λέει, αλλά δεν την γούσταρε την πουτάνα γιατί ερχόταν πάντα όταν δεν έπρεπε…

Γάμα το, είπε, είχε ξαπλώσει εδώ και 2 ώρες αλλά δεν κατάφερνε με τίποτα να κοιμηθεί, σηκώνεται στο κρεβάτι και με κλειστά τα μάτια ψάχνει το τραπέζι δίπλα, ήθελε την νικοτίνη του. Βρίσκει τον καπνό και δίπλα τα χαρτιά αρχίζει να στρίβει, όλα μηχανικά, δεν έβλεπε τίποτα στο σκοτάδι, άλλωστε δεν ήταν το πρώτο του. Το στόμα είχε στεγνώσει, ούτε σάλιο για το τσιγάρο δεν είχε, τα χείλη του ξηρά και σκασμένα. Βρίσκει τα σπίρτα ανάβει και αρχίζει να χαλαρώνει.

Γαμώ το κέρατό μου, είπε έχοντας το τσιγάρο κολλημένο στα χείλη, πάντα έκανε αυτό το λάθος, μισούσε τον καπνό μέσα στο σπίτι, δεν μπορούσε να τον αντέξει μετά το κάπνισμα, σηκώνεται γρήγορα να ανοίξει το παράθυρο. Έξω καταχνιά και η γνωστή ομίχλη που τον συντρόφευε τόσα βράδια, κωλόκαιρος, μουρμούρισε, και έκατσε δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο.

Τα φώτα απ’ έξω έπεφταν αχνά μέσα στο δωμάτιο και έδιωχναν το απόλυτο σκοτάδι που τόσο του άρεσε. Με την άκρη του ματιού του έπιασε το φως να παιχνιδίζει πάνω στο κομπολόι του, αμέσως πέταξε το τσιγάρο βρίζοντας. Το κομπολόι του το είχε δωρίσει η κόρη του, για να έχει κάτι να ασχολείται, όπως του ‘χε πει όταν και αποφάσισε να κόψει το κάπνισμα. Για ακόμα όμως μια φορά βρέθηκε με αυτόν τον διάολο στο στόμα και ας μην το ήθελε. Έπιασε το κομπολόι και ξεκίνησε να το περνά αργά στο χέρι του, χάντρα χάντρα, το ένοιωθε δικό του, είχε περάσει τόσα μαζί του, χαρές λύπες, κυρίως αυτές, ήταν πάντα εκεί σύντροφος του, να τον ακούει και αυτός άκουγε τους χτύπους του. Είχε κάτι να θυμάται για την κάθε μία χάντρα του, δεν ήταν άλλωστε δύσκολο να έχει 33 αναμνήσεις εκείνη την ώρα. Το κεχριμπάρι είχε ζεσταθεί και η μυρωδιά που άφηνε τον γυρνούσε στη μόνη σκέψη του, στην Κατερίνα του, το χρώμα τον χαντρών του θύμιζαν τα μάτια της, μελιά σαν της μάνας της, και όταν περνούσε το δάχτυλο του από τη μεταξένια φούντα νόμιζε ότι χάιδευε τα μαλλιά της όπως τότε που ήταν ακόμα μικρή. Μεγάλωσε το μωρό μου και δε μπορώ ούτε καν να το δω, σκέφτηκε, και έπιασε το μέτωπό του, ένιωσε την ρυτίδα λίγο πάνω από τα μάτια του, την είχε από μικρός και τραβούσε και τις γκόμενες όταν το έπαιζε σκεπτόμενος, αλλά το μόνο που ήθελε ήταν ένα καλό πήδημα, τώρα πλέον δεν είναι η μόνη ρυτίδα στο πρόσωπό του…

Η υγρασία περνούσε τα κόκαλα του δεν ήταν ντυμένος και καθόταν ήδη τόση ώρα στο παράθυρο, του το ‘χαν πει να μη βρει σπίτι δίπλα στο ποτάμι αλλά αυτός τους απαντούσε πως αν δε βλέπει νερό δε μπορεί, πνίγεται και ήταν αρκετά ασφυκτική αύτη η πόλη από μόνη της. Συνήθεια, δεν ήταν η πρώτη φορά ήταν που άλλαζε σπίτι, πόλη τώρα πλέον και χώρα, για τρίτη φορά βέβαια αλλά πλέον αυτή φαινόταν η καταληκτική. Έκλεισε το παράθυρο και πήγε στον υπολογιστή, αφού το ήξερε ότι δε θα κοιμηθεί ήθελε να περάσει την ώρα του. Α ρε γαμώτο να διαβάσω την εφημερίδα μου, είπε, και πάτησε την συντόμευση, τόσα χρόνια έλειπε αυτό δεν το άλλαζε, κάθε πρωί μόνιμα διάβαζε την εφημερίδα του και τώρα που δε μπορούσε συμβιβαζόταν με την ηλεκτρονική έκδοση. Κωλοτεχνολογία, φώναξε, δεν είχαν ακόμη ανεβάσει το σημερινό φύλλο, βέβαια ποτέ δε γούσταρε το ηλεκτρονικό, ήθελε να τη ξεφυλλίζει στα χέρια του, να την διπλώνει, να την πετάει όταν κάτι δε του άρεσε, να την διαβάζει ανάποδα, πάντα το έκανε αυτό, τα καλύτερα γράφονται στο τέλος, σχολίαζε. Έπιασε το αγαπημένο του CD, ο Springsteen του χαμογελούσε στο εξώφυλλο, ή έτσι ήθελε να πιστεύει το άκουγε ανάποδα και αυτό, πάντα ξεκινούσε από το Jungleland και πάντα ερχόταν η εικόνα εκείνου του 15χρονου παιδιού πού ακουμπούσε τη βελόνα για πρώτη φορά στο μετέπειτα αγαπημένο του δίσκο…

Δε γαμιέται, λέει, ακόμα τσατισμένος από την έλλειψη εφημερίδας, και συνδέεται στο ιστολόγιο του, πάντα έτσι το έλεγε για σπάσιμο στους εκσυγχρονιστές των πάντων. Να όμως που κατάντησε και αυτός να είναι ένας ιδιοκτήτης αυτού που κορόιδευε, τα blogs, δήλωνε, είναι μόνο για τους ψωνισμένους και τους αυτάρεσκους που θέλουν να προβάλουν την μούρη τους στον κόσμο χωρίς να ρωτήσουν ποτέ κανέναν αν θέλει να τους δει και να τους διαβάσει και χωρίς να ξέρουν αν αξίζουν μιας τέτοιας προβολής. Γράψιμο, αυτό το γαμημένο απωθημένο τον έβαλε στη διαδικασία να ασχοληθεί, τον έτρωγε το σαράκι της γραφής, των ιστοριών, της φαντασίας. Όπως τότε στο σχολείο ακόμα, που αντί να αναλύσει το χάσμα γενεών προτίμησε να γράψει τις ερωτικές περιπτύξεις της γειτόνισσας του, μπορεί να τον μηδένισε ο Αλεξίου αλλά του ‘δωσε τη συμβουλή, να μη σταματήσει ποτέ να γράφει. Αυτή η συμβουλή δεν ήταν αρκετή για να το κυνηγήσει όταν έπρεπε και τώρα είναι σε μια δουλεία που πότε δεν ήθελε κάνοντας πράγματα που απεχθανόταν, backstreets φώναζε ο Bruce. Αργότερα όταν φτιάχτηκε με τα φράγκα το προσπάθησε, σε τόσους εκδότες πήγε και όλοι τον απέρριψαν, είστε όλοι άσχετοι και δε ξέρετε από ταλέντα, τους έβριζε. Γι’ αυτό βρέθηκε να γράφει στο δίκτυο, μόνο εκεί πίστευε ότι θα ανακάλυπταν το έργο του.

Απογοήτευση, κανένα σχόλιο από κανέναν, έγραφε έγραφε, τα κείμενα περνούσαν αλλά ανταπόκριση καμία, πάρα το γεγονός ότι έτρεχε να συμμετάσχει σε όλες τις διαδικτυακές συζητήσεις και να αφήνει σχόλια παντού σε κάθε μαλακία, για να προσελκύσει κοινό, τίποτα. Μέχρι και μετρητή έβαλε να βλέπει πόσοι έστω περνάνε και ίσως δεν γράφουν κάτι, τι κατάντια, είχε πέσει τόσο χαμηλά όσο δεν περίμενε, οι μόνες μετρήσεις ήταν από τις δικές του ανανεώσεις της σελίδας εν αναμονή αναγνωστών. Τελικά ίσως ναι, ήταν τόσο ατάλαντος, τελικά ίσως να είχαν δίκιο οι “ειδικοί”. Μετά από καιρό το είχε πάρει απόφαση, να πα να γαμηθούν όλοι τους, θα γράφω για ‘μένα, μιλούσε ο εγωισμός, ήταν γνωστός ξεροκέφαλος. Όλα αυτά μέχρι εκείνο το ξημέρωμα, μπαίνει και βλέπει ένα σχόλιο στο τελευταίο του κείμενο, το ΠΡΩΤΟ σχόλιο που δέχτηκε ποτέ εκεί, δε το περίμενε, στην αρχή σκέφτηκε ότι καμιά διαφήμιση θα ‘ναι ή καμιά άλλη μαλακία αυτόματη και δε χάρηκε. Με χέρι που τρέμει κάνει κλικ στο σχόλιο και διαβάζει “γράφε μόνο και μόνο για αυτό το ανεπαίσθητο γαργάλημα του μυαλού που νιώθεις όταν βλέπεις κάτω από την δικτυακή σου πόρτα το γράμμα ενός αγνώστου που άφησε κατά τη διάρκυα της περιπλάνησής του”, ήταν ένας από τους πολλούς που είχε βρει τυχαία στην διαδρομή του για νέες γνωριμίες. Έκλεισε τα κουρασμένα μάτια του και ένοιωσε τόσο γεμάτος και χαρούμενος, τελικά η δικτυακή ύπαρξη του είχε κάποιο νόημα, του έδωσε αμέσως έμπνευση και ξεκίνησε να γράφει μια νέα ιστορία, πραγματική αυτή τη φορά…

(Σημείωση: Το πιο πάνω σχόλιο ανήκει στον dirtyjazz και βρίσκεται στο θέμα ακριβώς από κάτω, αποτέλεσε μία από τις αφορμές δημιουργίας της ιστορίας!)

Somebody's Watching Me

2007-03-29T04:07:00.000+02:00

(ΠΡΟΣΟΧΗ: Ακολουθεί post κατόπιν παραγγελίας, κίνδυνος για έλλειψη εμπνεύσεως παρακαλούνται οι αναγνώστες να μη το θεωρήσουν ως ευτελισμό της ποιότητος)

Ιστορία βραδινή προς το ξημέρωμα… Παρέα με την μόνιμη μου σχέση εδώ και χρόνια την αϋπνία κοιτούσαμε τα sites για να περάσει η ώρα ακούγοντας ραδιοφωνικές μελωδίες (ωραία δε τα λέω?). Τυχαία μπήκα στη σελίδα του Sync Blogs, και σκέφτηκα δεν προσθέτω και εγώ το blog μου; Όχι τίποτα άλλο μη κυκλοφορώ εδώ έξω αδέσποτος και με πιάσει κανένας cyberμπόγιας ή μήπως μπλόγιας;

Μετά από αυτές τις βαθυστόχαστες σκέψεις μου πατάω το πλήκτρο της Προσθήκης. Οι καλοί κύριοι μου ζητάνε να δώσω το feed μου, απορώ με την θρασύτητα τους τέτοια πρωινή ώρα, αλλά τελικά αποδέχομαι την πρότασή τους…

Searchin’ Searchin’ Searchin’

Το blog σας μου λένε υπάρχει ήδη στη βάση μας. ΗΔΗ?!?!?! Κάποιος φούστης λέω το ‘δε έτσι μπάνικο και μου το ‘φαγε… Τρέχω με αγωνία στη σελίδα έτοιμος να αρχίσω τα μπινελίκια…

ΕΥΤΥΧΩΣ ήτο απλά στη λίστα περιμένοντας κάποιον να το κατοχυρώσει, κάποιον να το αναγνωρίσει ότι είναι δικό του, κάποιον να το βγάλει από το βούρκο της ανωνυμίας και της blogικης κατακραυγής, ήθελε και αυτό να πει ότι κάποιος το έφτιαξε είχε έλλειψη δημιουργού και ιδιοκτήτη… Αυτός ήταν ο λόγος που τόσο καιρό αργούσε να δουλέψει… είχε και αυτό τα ψυχολογικά του.

Οι κύριοι μου ζήτησαν να κάνω έδιτ σε ένα από τα πρόσφατα posts μου και να βάλω ένα περίεργο πράγμα… κώδικα το λέγον (κάτι σαν το τσιπ που θέλουν να μας φακελώσουν θα είναι) δε το κρύβω τρόμαξα και αν είναι σύστημα παρακολούθησης και με γράφει τώρα που κάθομαι και μετά με βλέπετε εσείς και γελάτε; Αν είναι οι ίδιοι κακοί που μου βάλαν το blog μου στην βάση τους χωρίς να με ρωτήσουν, με σκοπό να με δελεάσουν; Γι αυτό προτίμησα να γράψω ένα καινούριο έτσι ώστε αν με παρακολουθούν θα τους πατήσω ένα delete και θα πάνε να με ψάχνουν ΧΑ ΧΑ ΧΑ

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ:
Κατοχύρωσε και ΕΣΥ το ιστολόγιο σου τώρα, ΟΧΙ ανώνυμα, ΟΧΙ ακατάτακτα ιστολόγια σε Blogger και Wordpress για να μπορούμε να χαιρόμαστε το bloggin’ κι αυτό το καλοκαίρι!

Ήταν μια προσφορά…

Καλημέρα Μάρθα

2007-03-28T10:53:00.001+02:00

Ακόμα μια νύχτα αϋπνίας πέρασε και είμαι ήδη στο πρωί, συνηθισμένα πράγματα για τα ωράρια μου δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Έχει πάει 9:10, ψάχνω το διαδίκτυο και για χαλί παίζει η πρωινή εκπομπή του 9,58 “Καλημέρα” με την Αναστασία Γρηγοριάδου, την οποία πρώτη φορά άκουγα.

Ξαφνικά αναφέρει ότι η Μάρθα Φριντζήλα θα μιλήσει τηλεφωνικά αργότερα στην εκπομπή κατά τις 9μιση, ωραία λέω να την ακούσω μια φορά να μιλάει και όχι να τραγουδά! Η εκπομπή συνεχίζεται και σε μια στιγμή διαβάζει μερικά mails και σκέφτομαι είναι καλή ιδέα να στείλω και εγώ μια καλημέρα και μερικά λόγια για την Μάρθα.
Μετά το τέλος μιας συνέντευξης που είχε εκείνη την ώρα η Αναστασία μου λέει στον αέρα ότι δεν καταλαβαίνει το mail μου, φταίει η κωδικοποίηση των Ελληνικών και ίσως να το διαβάσει αφού τελειώσει η εκπομπή γιατί μετά το κομμάτι που θα έπαιζε θα είχε τη Μάρθα στον αέρα.

Αφού τελειώσει; Δε γίνεται! Δεν έχει νόημα μετά… Πρέπει να το διαβάσει ΠΡΙΝ! Κάνω αμέσως “μετάφραση” του mail από ελληνικά σε greeklish με την ελπίδα να το δει πριν την συνέντευξη… Προβλήματα με το e-mail account δε στέλνει τίποτα η γκαντεμιά με κυνηγάει, τρέχω να ανοίξω άλλο για να το στείλω. Προλαβαίνω την τελευταία στιγμή, είναι ήδη αργά…

Τελειώνει το κομμάτι και περιμένω, περιμένω με την ελπίδα να έριξε μια ματιά και ακούω “Ευτυχώς κατάφερα να διαβάσω το mail σου και είσαι και τυχερός γιατί έχω την Μάρθα τώρα στη γραμμή” …Κενό… “Καλημέρα Αναστασία και μια καλημέρα και σε σένα Βασίλη στο Τορίνο” είπε η Μάρθα…

Τι σημασία έχει αυτό; Μικρές χαρές της ζωής που μπορούν να σου φτιάξουν την ημέρα ή έστω να σε βοηθήσουν να κοιμηθείς χαρούμενος!

Έναρξη

2007-03-27T19:48:00.000+02:00

Τελικά το πήρα απόφαση, μετά από σκέψεις και από αμφιβολίες για το αν αξίζει ή όχι να διατηρείς ζωντανό ένα blog είπα να το δοκιμάσω…

Οι αμφιβολίες μου πολλές, υπάρχουν τόσα πολλά, ποιος προλαβαίνει τελικά να τα διαβάσει και να ασχοληθεί ουσιαστικά μαζί τους; Για αρκετό καιρό, από τότε δηλαδή που ενεργοποιήθηκε ο λογαριασμός μου, το μόνο post που είχα ήταν απλά ένα δοκιμαστικό, όπως φαίνεται, λίγες φορές είχα την ανάγκη να γράψω αλλά πάντα με σταματούσε η σκέψη, άντε και το έγραψες, τι έγινε; τι άλλαξε; τι κέρδισες;

Μετά με απασχολούσε τι να γράψω σε ένα προσωπικό blog. Ειδήσεις; Γράφουν οι πάντες. Αποκαλύψεις; Δεν τις ξέρω δε θέλω να αντιγράφω. Προσωπικές εμπειρίες; Ποιον ενδιαφέρουν. Τα ενδιαφέροντα μου; Ίσως να είναι βαρετά και αδιάφορα. Ιστορίες; Δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο σε αυτό. Ανέκδοτα; Υπάρχουν άλλοι που το κάνουν καλύτερα. Τελικά μήπως να κάνω κάτι με όλα τα παραπάνω; Θα το δοκιμάσω δε ξέρω τι θα βγει αν θα κρατήσει αν θα το βαρεθώ θα φανεί στη πορεία ο μόνος κριτής είναι ο χρόνος και δυστυχώς ο μόνος ουσιαστικός εξουσιαστής της ζωής μας.

Δε ξέρω αν είναι ειρωνική συγκυρία ή απλά τύχη ότι διάλεξα σήμερα, παγκόσμια ημέρα του θεάτρου, να ξεκινήσω αυτό το εγχείρημα με τη γραπτή υποκριτική άλλωστε όλοι μας όταν γράφουμε πρέπει να υποκριθούμε κάποιον, ακόμα και τον εαυτό μας, για να περάσουμε σε μερικές γραμμές όλα όσα θέλουμε να πούμε με τον τρόπο που θέλουμε. Καλή ανάγνωση και καλή μου παραμονή για όσο αντέξω!

Test Test

2007-02-09T16:39:00.001+01:00

Test Test